အချိန်က 1990ပတ်ဝန်းကျင်။ ကိုလံဘီယာ စာရေးဆရာ ဂေဘရီရယ် ဂါစီယာ မာကေး (ဆရာသင့်လူဘာသာပြန်တဲ့ ဝေလွင့်ကင်းကွာ နှစ်တရာတို့၊ ဗိုလ်မှူးကြီးထံ စာရေးမည့်သူ မရှိပါတို့၊ ကပ်တွင်းက ချစ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဒီက စာဖတ်ပရိသတ်တွေနဲ့ မာကေးကတော့ မစိမ်းပါဘူး) နဲ့ နာမည်ကြီး ဂျပန်ဒါရိုက်တာ အကီရာ ကူရိုဆာဝါ ( Rashomon၊ Seven Samurai၊ Ran)တို့ တိုကျိုမှာ တွေ့ဖြစ်ပြီး ၆နာရီကြာ စကားဝိုင်းဖွဲ့ ဖြစ်ကြတယ်။ ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာ တွေကတော့ အစုံပါပဲ။ အဲ့ထဲကမှ L.A times မှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်စကားဝိုင်းရဲ့ အပိုင်းအစလေးအချို့ကို အင်တာဗျူးသဘောမျိုး ဘာသာပြန် ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်အကြောင်း ပါမယ်။ post-war ဂျပန်အကြောင်း နည်းနည်းပါမယ်။ အနုမြူဗုံး အကြဲခံရတဲ့ အကြောင်းနဲ့ နောက်ဆက်တွဲအချို့ ပါမယ်။ ကျန်တဲ့ ထွေရာလေးပါးလေးတွေ နည်းနည်းပါမယ်။

Marquez : ကျနော်က သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ခင်ရာမင်ကြောင်း စကားဝိုင်းဖွဲ့တာမျိုးကို အင်တာဗျူးဆန်ဆန် မသွားချင်ဘူးဗျ ။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ခင်ဗျားအကြောင်းကို တော်တော်သိချင်နေတယ်။ ခင်ဗျား ဇာတ်ညွှန်း ဘယ်လိုရေးသလဲ ဆိုတာနဲ့ပဲ စလိုက်ကြရအောင်ဗျာ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒါနဲ့စရသလဲဆိုတော့ ကျနော်ကိုယ်တိုင်က ဇာတ်ညွှန်းဆရာ ဖြစ်နေတာရယ်၊ ခင်ဗျားကလည်း ဂန္တဝင်စာပေလက်ရာအချို့ကို ရုပ်ရှင်အဖြစ် လှလှပပ အသွင်ကူးပြောင်း ထားခဲ့တာကြောင့်ရယ်ပေါ့။

Kurosawa : ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုဖြစ်ဖို့ ဆန်းသစ်တဲ့ အိုင်ဒီယာတစ်ခု ရလာပြီဆိုတာနဲ့ ခဲတံတွေ ဘောပင်တွေ စာရွက်တွေနဲ့ ကျနော့်ကိုယ် ကျနော် ဟိုတယ်အခန်းထဲ အကျဉ်းချထားလိုက်တော့တာပဲ။ အဲ့လိုအချိန်မျိုးမှာ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အခြေခံကျောရိုးကို ရတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုဇာတ်သိမ်း ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သိချင်သိနေတတ်တယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ သဘာဝအလျောက် ဗီဇအရ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်စီးကြောင်းလေး အတိုင်းပဲ မျောပြီးရေးသွားရုံပဲ။

Marquez : ခင်ဗျားစိတ်ထဲ အရင်ရောက်လာတာ အိုင်ဒီယာတစ်ခုလား ပုံရိပ်တစ်ခုလား။

Kurosawa : ဒါကိုတော့ ကျနော်သေချာ မရှင်းပြတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျနော်ထင်တာကတော့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေနဲ့ စတယ် ဆိုတာပဲ။ အဲ့လိုမဟုတ်ဘဲ ကျနော်သိတဲ့ ဂျပန်က ဇာတ်ညွှန်းဆရာ တွေကတော့ ဇာတ်ညွှန်းစမရေးခင် သေချာကို စနစ်တကျ အကွက်ချ ပြင်ဆင်တာပဲဗျ။ ပထမဦးဆုံး ဇာတ်ညွှန်းအကြမ်းတစ်ခု ထုတ်မယ်။ ဇာတ်ဝင်ခန်း အလိုက် ပြန်စီမယ် ဘာညာတွေပေါ့့။ စတောင် မရေးရသေးဘူး plotကို စနစ်တကျ ကြိုချပြီးပြီ။ ဒါမျိုးက ကျနော့်အထင်တော့ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်တို့က ဖန်ဆင်းရှင်တွေမှ မဟုတ်ပဲ။ သူ့ဖလိုးလေးနဲ့သူပဲ ကောင်းပါတယ်။

Marquez : ခင်ဗျား ဒေါ့စတိုယက်စတီးတို့၊ ဂေါ်ကီတို့၊ ရှိတ်စပီးယားတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ရုပ်ရှင်ပြန်ရိုက်တော့လည်း အပေါ်က ခင်ဗျားပြောတဲ့နည်းလမ်း အတိုင်းပဲ ချတာပဲလား။

Kurosawa : စာအုပ်ထဲက ပုံရိပ်တွေကို ရုပ်ရှင်ပုံရိပ်တွေ အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး ပရိသတ်တွေကို ချပြဖို့ တော်တော်ခက်တယ်ဆိုတာ ရုပ်ရှင်ရိုက်သက် သိပ်မရှိသေးတဲ့ လူတွေ မသိနိုင်ဘူးဗျ။ ဆိုကြပါစို့။ ရထားလမ်းဘေးမှာ လူသေအလောင်းတွေ့တဲ့ ဇာတ်ကွက်ပါတဲ့ စုံထောက်ဝတ္ထုတစ်ခုကို လူငယ်ဒါရိုက်တာလေး တစ်ယောက်က ရုပ်ရှင်အနေနဲ့ ပြန်ရိုက်ပြီပေါ့။ သူက အလောင်းတွေ့တဲ့ နေရာနဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းကို စာအုပ်ထဲက အတိုင်း တသွေမတိမ်း မတူတူအောင် ချမှာ။ ဒါလုံးဝ အမှားကြီးပဲ။ ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့ သူက ဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံး ဖတ်ပြီးတဲ့အပြင် ရထားလမ်းဘေးမှာ အလောင်းတွေ့တာကိုလည်း သိနှင့်နေပြီးပြီလေ။ ဒါပေမယ့် စာအုပ်မဖတ်ရသေးတဲ့ လူတွေအတွက် အဲ့ရထားလမ်းဘေးနဲ့ ွအလောင်းတွေ့မယ့်နေရာက ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားစရာမှ မရှိသေးပဲ။ အမြဲ အတိအကျကြီး လိုက်လုပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီလူငယ်ဒါရိုက်တာလေးက ရုပ်ရှင်မှာ စာအုပ်က အတိုင်းကြီး မဟုတ်ဘဲ တခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြရမယ်ဆိုတာကို စာအုပ်ရဲ့ ညို့ငင်အားကို မလွန်ဆန်နိုင်တာကြောင့် သတိမမူမိပဲ ဖြစ်သွားတာ။

Marquez : ရုပ်ရှင်ပုံရိပ်တွေအဖြစ် ဖော်ပြဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲက ပုံရိပ်တွေဘာတွေများ ခင်ဗျားဘဝထဲမှာ ရှိသလား ?

Kurosawa : ရှိတာပေါ့။ ကျနော် အဲ့တုန်းကတော့ တော်တော်ငယ်သေးတယ်။ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာ ဘဝနဲ့ အိဒါချီလို့ ခေါ်တဲ့ မြို့လေးကို ကျနော် ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မိုင်းတွင်းရှိတဲ့ မြို့ပါ။ ကျနော်တို့ ဒါရိုက်တာက မြို့ကို တွေ့တွေ့ချင်းပဲ မြို့ရဲ့ သာမန်နဲ့မတူ တမူထူးခြားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး ဒီမြို့မှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ရိုက်လည်း ရိုက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ထွက်လာတဲ့ ရုပ်ရှင်ပုံရိပ်တွေက ကျနော်တို့ ခံစားမိတဲ့ မြို့ရဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝပြန်မရဘူး။ မြို့နေလူထု အများစုက မိုင်းတွင်းအလုပ်သမားတွေပါ။ အန္တရာယ်များလွန်းတဲ့ အလုပ်ခွင်မှာ အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ လူတွေဆိုလည်း မမှားဘူး။ ဒီလူတွေ၊ သူတို့မိန်းမတွေ၊ ကလေးတွေနဲ့အတူတူ တသက်လုံး ယှဉ်တွဲနေထိုင်လာတဲ့ ထာဝရအကြောက်တရားတွေ။ သေခြင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ။ထိုင်းထိုင်းမှိုင်းမှိုင်း ခံစားမှုမျိုးတွေ။ ခင်ဗျား အဲ့ဒီမြို့ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရှုခင်းရှုကွက်တွေကို အရင်မြင်မယ်။ ပြီးတာနဲ့ အှုံ့အှုံ့မှိုင်းမှိုင်း ခံစားမှုမျိုးရမယ်။ တခါတလေ ဒီနှစ်ခုက ဘယ်ဟာကဘာမှန်း မသိအောင် ရှုပ်ထွေးသွားမယ်။ ရုပ်ရှင်ပုံရိပ်တွေမှာ ဒါမျိုးတွေ ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ ကင်မရာက ဒါတွေကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ထိ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

Marquez : ကျနော် သိသလောက်တော့ ဝတ္ထုရေးဆရာ အများစုက သူ့တို့ဝတ္ထုတွေကို ပြန်ရိုက်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေကို မကြိုက်ကြဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံလေး လုပ်ပါဦး။

Kurosawa : ခဏဗျ။ ကျနော် ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခု အရင်ပြန်မေးဦးမယ်။ ခင်ဗျား ကျနော့်ရုပ်ရှင် ” Red Beard ” ကို ကြည့်ပြီးပြီလား။

Marquez : နှစ် နှစ်ဆယ်အတွင်း ခြောက်ခေါက်လောက်ကို ကြည့်ပြီးပြီ။ ကျနော့်ကလေးတွေကိုလည်း ဒီရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းဖြစ်တယ်။ ဒီရုပ်ရှင် အကြောင်း နေ့တိုင်းလိုလို ပြောဖြစ်တယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ဒီရုပ်ရှင်က ခင်ဗျားရုပ်ရှင်တွေထဲ ကျနော်ရော၊ ကျနော့်မိသားစုပါ ကြိုက်တဲ့ရုပ်ရှင်ဖြစ်သလို ကျနော် အကြိုက်ဆုံး ရုပ်ရှင်တွေထဲက တကားလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်။

Kurosawa : ” Red Beard ” ကကျနော့် ရုပ်ရှင်တွေရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမှာ အခရာကျတဲ့ အမှတ်တစ်ခုပဲ။ ဒီလိုဗျ။ ” Red Beard ” မတိုင်ခင်က ကျနော့်ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ ” Red Beard ” နောက်ပိုင်း ကျနော့်ရုပ်ရှင်တွေ ကွာသွားတယ်ဆိုတာ ပြောချင်တာ။ ” Red Beard ” က ကျနော့်အတွက် အဆုံးတခု ဖြစ်သလို၊ အစတခု ဆိုလည်း မမှားဘူး။

Marquez : ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ” Red Beard ” မှာ ကျနော့်အတွက် ဘယ်လိုမှ မေ့လို့မရတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်း နှစ်ခန်းလည်း ပါသေးတယ်။ ရှိခိုးကောင် ( အင်းဆက်တမျိုး ) အခန်းနဲ့ ဆေးရုံဝင်းထဲမှာ ကာရာတေးချတဲ့ အခန်းပဲ။

Kurosawa : ဟုတ်ကဲ့။ ” Red Beard ” ဆိုလို့ မူရင်းစာအုပ်ကို ရေးတဲ့ စာရေးဆရာ ရှူဂူရို ရာမာမိုတိုက သူ့ဝတ္ထုတွေ ရုပ်ရှင်ပြန်ရိုက်တာမျိုးကို သဘောတွေ့တဲ့ လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ” Red Beard ” ကိုတော့ ကျနော်အပူကပ်လွန်းလို့ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးတာ။ အံမယ်။ ရုပ်ရှင်ထွက်လာတော့ သူကြည့်ပြီး ကျနော့်ကို ဒီလိုပြောတယ်။ ” မင်းရုပ်ရှင်က ငါ့ဝတ္ထုထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် ” ဆိုပဲ။

Marquez : သူဘာလို့ ရုပ်ရှင်ကို အဲ့လောက်ကြီး ကြိုက်သွားတာပါလိမ့်။

Kurosawa : ကျနော်ထင်တာကတော့ သူက ရုပ်ရှင်(cinema) ရဲ့ သရုပ်သကန်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်လို့ပဲ။ ရုပ်ရှင်ဆန်ခြင်း ဆိုတာကိုပေါ့။ ” Red Beard ” နဲ့ ပတ်သတ်လို့ သူကျနော့်ကို တောင်းဆိုတာ တခုထဲရယ်။ အဓိက ဇာတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင်ကို သေချာကိုင်တွယ်ပါတဲ့။ အရာရာတိုင်းမှာ ရှုံးနေတဲ့ အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင်ပေါ့။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက ဝတ္ထုထဲမှာကြ ဒီအမျိုးသမီးအကြောင်းကိုတော့ သူအဲ့လောက်ကြီး အသေးမစိတ်ထားဘူး။

Marquez : ဒါကိုတော့ ကျနော်နားလည်တယ်။ ကျနော်တို့ ဝတ္ထုသမားတွေမှာ အဲ့ဒါမျိုး ရှိတတ်တယ်။

Kurosawa : သူတို့ ဝတ္ထုတွေကို ရုပ်ရှင်ပြန်ရိုက်တာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီးတော့ တချို့စာရေးဆရာတွေ ပြောကြတာရှိတယ်။ ” ငါ့ဝတ္ထုထဲက ဒီအပိုင်းလေးကို မင်းပုံဖော်ထားတာတော့ ကြိုက်တယ်ကွာ ” လို့ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ အမှန်က သူတို့ပြောတဲ့အပိုင်းက ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဒါရိုက်တာသပ်သပ် ထည့်ထားတဲ့ အပိုင်း။ ဝတ္ထုထဲမှာ မပါဘူး။ သူတို့ ရေးဖို့မတတ်နိုင်ခဲ့တဲ့၊ မရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့အပိုင်းကို ဒါရိုက်တာကြောင့် ပိတ်ကားပေါ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်သွားတာမျိုးပေါ့။ ကျနော်နားလည်ပါတယ်။

Marquez : ” Poets are mixers of poisons ” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားလည်း ရှိသေးကိုးဗျ။ စကားမစပ် ခင်ဗျားအခုရိုက်နေတဲ့ ရုပ်ရှင်အကြောင်း တစ်ချက်သွားရအောင်။ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း တိုက်တဲ့အခန်း ရုပ်ရှင်ထဲ ပါတယ်ဆို။ မုန်တိုင်းကို ရိုက်ရတာ ခင်ဗျား ရုပ်ရှင်အတွက် အကြီးမားဆုံး အခက်အခဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။

Kurosawa : မုန်တိုင်းထက် အခက်အခဲက တိရစ္ဆာန်တွေကို ရိုက်ရတာပဲ ဖြစ်မယ်ဗျ။ ရေမြွေတွေ၊ နှင်းဆီပန်း ဝတ်ရည်တွေကို စားတဲ့ ပုရွက်ဆိပ်တွေ၊ အိမ်မှာ အနေကြာနေတဲ့ မြွေတွေ။ ဒီကောင်တွေက လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီး အသားကျနေတာ။ မောင်းထုတ်လို့လည်း မရ။ အဲ့ဒါတွေအကုန်လုံးကို ရှင်းပစ်ဖို့ မြွေရိုင်း အကြီးကြီးတကောင် တောထဲထိ သွားရှာပြီး ဖမ်းလိုက်ရသေးတယ်။ ရှင်းတန်သလောက်တော့ ရှင်းသွားပါတယ်။ အဲ… ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကျန်သေးတယ်။ သူတို့ကိုလည်း တတွဲကြီး နှင်းဆီခြုံတွေပေါ် ရောက်အောင် လုပ်ရသေးတယ်။ ခြုံတွေပေါ်တောင် မကဘူး။ နှင်းဆီပွင့်တွေ အပေါ်ထိရောက်အောင် ရိုးတံတွေမှာ ပျားရည်လိုက်သုတ်ပြီး မျှားခေါ်ရတာ။ ဒါမှရိုက်လို့ရမှာကိုး။ ကျနော်တို့ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာဗျ။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေနဲ့ ပတ်သတ်လို့ တော်တော်များများ သိခွင့်ရတဲ့ အတွက် တန်ပါတယ်။

Marquez : ခင်ဗျား ရုပ်ရှင်က ပုရွက်ဆိတ်တွေရော၊ မုန်တိုင်းတွေရော ပါတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုရုပ်ရှင်မျိုးမို့လို့လဲ။ ဇာတ်လမ်းလေး လုပ်ပါဦး။

Kurosawa : ဇာတ်လမ်းအကြောင်းပြောရင် အကြာကြီး ဖြစ်သွားမှာ။

Marquez : တယောက်ယောက်က တယောက်ယောက်ကို သတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးလား။

Kurosawa : မဟုတ်ဘူးဗျ။ နာဂါစာကီက အဘွားကြီးတယောက် အကြောင်း။ ဗုံးကြဲခံရတုန်းက အသက်မသေဘဲ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အဘွားကြီးနဲ့ နွေရာသီတခုမှာ သူ့မြေးတွေ သူ့ဆီကို လာလည်တဲ့ အကြောင်းပါပဲ။ ကျနော်ကတော့ ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ လူတွေကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တဲ့ အနိဌာရုံတွေ ထည့်မရိုက်ထားဘူး။ တချို့က ဒါမျိုးတွေကို မခံစားနိုင်ကြဘူးလေ။ ကျနော်ပြချင်တာက အနုမြူဗုံးက ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေ ကျနော်တို့ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးအိမ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ထိ အမြစ်တွယ်နေတယ် ဆိုတာရယ်၊ အဲ့ဒီဒဏ်ရာတွေ တဖြည်းဖြည်းစပြီး ပျောက်ကင်းလာတာရယ်။ ဗုံးကြဲခံရတဲ့ နေ့ကို ကျနော်တော့ အခုထိ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ လက်တွေ့ဘဝမှာ ဒါကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံဖို့ သိပ်ခက်နေတယ်ဗျာ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဂျပန်တွေက ဒီဖြစ်ရပ်ကြီးကို သူတို့ရဲ့ မှတ်ဥာဏ်တွေထဲကနေ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီးပြီ ဆိုတာပဲ။

Marquez : အဲ့လို သမိုင်းဆိုင်ရာ မေ့ဖျောက်ထားမှုမျိုးက အနာဂတ်ဂျပန် နဲ့ ဂျပန်ပြည်သူတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ် လက္ခဏာတွေအပေါ် သက်ရောက်မှုမျိုးတွေ ရှိမလား။

Kurosawa : ဂျပန်တွေက အဲ့အကြောင်းကို ထဲထဲဝင်ဝင် သိပ်မပြောကြဘူးဗျ။ ကျနော်တို့ဆီက နိုင်ငံရေးသမားတွေကလည်း U.Sကို ကြောက်နေရတာကြောင့် လားတော့ မသိဘူး။ အသံကိုတိတ်နေရောပဲ။ သူတို့က ထရူးမန်း ပြောတဲ့ ” ဘယ်လိုမှ မတတ်သာသည့်အဆုံး ကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးသွားစေရန် ကျနော်တို့ အနုမြူဗုံးကြဲလိုက်ရပါသည် ” ဆိုတာကြီးကို လက်ခံလိုက်ပုံရတယ်။ ကျနော်တို့ အတွက်ကတော့ စစ်ပွဲက မပြီးဘူး။ ဟီရိုရှီးမားနဲ့ နာဂါစာကီမှာ အနုမြူဗုံးကြောင့် သေတဲ့သူ ၂၃၀၀၀၀ ရှိတယ်လို့ တရားဝင် စာရင်းထုတ်ပြန်တယ်နော်။ အမှန်က ငါးသိန်းကျော်လောက် သေတာ။ ဗုံးကြဲခံပြီး ၄၅နှစ်ကြာ အခုချိန်ထိကို ဆေးရုံတွေမှာ သေဖို့စောင့်နေတဲ့ ဗုံးဒဏ်သင့် လူနာတွေ ၂၇၀၀လောက် ရှိသေးတယ်။ အနုမြူဗုံးက အခုထိ ဂျပန်တွေကို သတ်နေတုန်းပဲ။

Marquez : အမေရိကန်တွေ ဗုံးကြဲပြီး အဆုံးသတ်လိုက်တာက ဆိုဗီယက်တွေ ဂျပန်ကို သူတို့ထက် အရင်ဦးအောင် ကိုင်သွားမှာ စိုးလို့လည်းပါမယ်။ ဒီအချက်က ယုတ္တိလည်းရှိတယ်။

Kurosawa : ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ စစ်ပွဲနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေပဲရှိတဲ့ မြို့ကို ကြဲရတာလဲ။ ကြဲစရာ စစ်စခန်းတွေများ အများကြီးရယ်ပါ။

Marquez : တိုကျိုရဲ့ အသည်းနှလုံးလို့ ပြောလို့ရတဲ့ ဘုရင့်နန်းတော်ကိုတော့ သူတို့ ဗုံးမကြဲခဲ့ဘူးနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူ့သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ မကြုံဖူးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးကို ဂျပန်လူမျိုးတွေ နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရတာပဲဗျ။ စဉ်းစားရမှာက အနုမြူမသုံးလိုက်ဘူးဆို ဂျပန် လက်နက်ချပါ့မလား။ ပြီးတော့ အဲ့လို အတိုင်းသာဖြစ်သွားရင် အခုဂျပန်နဲ့ တူနိုင်ပါ့မလား။

Kurosawa : အဲ့ဒါကတော့ ပြောရခက်တယ်။ ဗုံးဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ နာဂါစကီသားတွေက သူတို့ အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်အမှတ်မရ ချင်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွတ်မြောက်သွားတဲ့သူ အများစုက သူတို့ မိဘတွေ၊ ကလေးတွေ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရလို့ပဲ။ အဲ့လို စွန့်ပစ်ပြီးမှ လွတ်မြောက်လာကြတာ များတယ်။ သူတို့က အခုချိန်ထိ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်သားတွေလို ခံစားနေရတုန်း။ လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေတုန်း။ ဗုံးကြဲပြီး သိပ်မကြာပါဘူး။ ဒီဖြစ်ရပ်ကြီး တခုလုံးကို မေ့ဖျောက်ဖို့အတွက် ဂျပန်ကို ၆နှစ်လောက် သိမ်းထားတဲ့ အမေရိကန်တပ်တွေက နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ အရှိန်မြင့် လုပ်ဆောင်မှုတွေ စလုပ်တော့တာပဲ။ ဂျပန်အစိုးရကလည်း သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းတယ်။ ကျနော် ဒီဖြစ်ရပ်ကြီး တခုလုံးကို စစ်ရဲ့ မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ ကံဆိုးမှု တခုအနေနဲ့ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ဗျာ။ ဗုံးအတွက် သူတို့ ဂျပန်ပြည်သူတွေကို တောင်းပန်သင့်တယ်။ အဲ့လို တောင်းပန်တာတောင် ဒီဖြစ်ရပ်ကြီးကတော့ ပြီးမသွားဘူး။

Marquez : အဲ့အထိ တောင်ပဲလား။ နောက်ရလာမယ့် ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေကို ဒီဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီး အတွက်ပေးတဲ့ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ယူဆလို့ မရဘူးလား။

Kurosawa : အနုမြူဗုံးက စစ်အေးတိုက်ပွဲကို စတင်စေခဲ့သလို လက်နက်အားပြိုင်မှု တွေကိုလည်း စစေခဲ့တာပဲ။ နောက်ပြီးတော့ အနုမြူဗုံးက အနုမြူစွမ်းအင် ဖန်တီးမှုနဲ့ အသုံးချမှုတို့ရဲ့ အစဆိုလည်း မမှားဘူး။ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဒီလိုဟာမျိုးနဲ့ စတယ်ဆိုတာက ကြားလို့ သိပ်မကောင်းဘူး။ လူရယ်စရာ ဖြစ်နေတယ်။

Marquez : ကျနော် သိပါတယ်။ အနုမြူစွမ်းအင်က စပေါက်ဖွားလာထဲက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တခု အနေနဲ့ ပေါက်ဖွားလာတာပါပဲ။ အဲ့လို ကျိန်စာအောက်ကနေ စွမ်းအင်တခု ဖြစ်ထွန်းလာတာကလည်း ကူရိုဆာဝါရုပ်ရှင်အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ theme တစ်ခု ဖြစ်မယ်ထင်တယ်နော်။ ကျနော် ထင်တယ်။ ခင်ဗျားက အနုမြူစွမ်းအင်ကို ရှုတ်ချတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အနုမြူစွမ်းအင်ကို စသုံးထဲက တလွဲအသုံးချတာမျိုးကို ရှုတ်ချတာပဲ။ ပြောရရင်တော့ လျှပ်စစ်က လူတွေအတွက် အကျိုးရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အကျဉ်းသားတွေကို သေဒဏ်စီရင်တဲ့ လျှပ်စစ်ထိုင်ခုံတော့ မပါဘူး။ အဲ့သလိုပေါ့။

Kurosawa : ဒီဟာက မတူဘူးလေ။ ကျနော်ထင်တာက အနုမြူစွမ်းအင်ဆိုတာ လူသားတွေ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရဲ့ တစ်ဘက်ကို ကျော်နေပြီ။ အနုမြူဓာတ်ပေါင်းဖိုတွေမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မတော်တဆမှုတွေကိုပဲ ကြည့်။ ပျက်ဆီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြီးလွန်းတဲ့အပြင် ပေးဆပ်ရမှုတွေလည်း ကြီးတယ်။ နှစ်ပေါင်းရာကျော်၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအထိပါ ရေဒီယိုဓာတ်သင့်မှုတွေ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်တာ။ တော်တော်နဲ့ နလန်မထူနိုင်ဘူး။

Marquez : လူသားဆန်မှုအပေါ် ကျနော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှု တည်ဆောင်နိုင်ခြင်းက ခင်ဗျားရုပ်ရှင်တွေကြောင့် အများကြီးပါတယ်။ ခင်ဗျားရုပ်ရှင်တွေရဲ့ ကျေးဇူးရှိတယ်။ အပြစ်မရှိတဲ့ ပြည်သူတွေအပေါ်အနုမြူဗုံး ကြဲချတာတွေ၊ အမေရိကန်တွေ နဲ့ ဂျပန်အစိုးရ ပေါင်းပြီး မေ့ဖျောက်ပစ်ဖို့ ကြံတာတွေ၊ စတဲ့ဆိုးရွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေအပေါ် ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကိုလည်း ကျနော်နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော်တခု စဉ်းစားမိတာက အနုမြူစွမ်းအင်ကို စစ်ဘက်မှာမသုံးဘဲ လူတွေအတွက် အကျိုးရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ အသုံးချရင် အဆင်ပြေနိုင်မလား ဆိုတာ။ အဲ့လို စဉ်းစားမိတိုင်းလည်း ခင်ဗျားခံစားရသလိုမျိုးအနုမြူနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတွေနဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေကို တွေးမိပြီး စိတ်က ရှုပ်ထွေးသွားပြန်ရော။

Kurosawa : လက်တွေ့ဘဝကြီးထဲမှာ သူတို့ အသုံးချခြယ်လှယ်လို့ မရတဲ့ အပိုင်းတွေ အများကြီးရှိသေးတယ် ဆိုတာ သိလာရင် လူသားတွေ လူသားပိုဆန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ချာနိုဘိုင်း အနုမြူ မတော်တဆမှု ဖြစ်ရပ်ဆိုး နောက်ဆက်တွဲကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စအိုအပေါက် မပါတဲ့ ကလေးတွေတို့၊ ခြေရှစ်ချောင်းနဲ့ မြင်းတို့ဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ ပယောဂကြောင့် ပေါ်လာသင့်တဲ့ အရာတွေမှ မဟုတ်ပဲ။ သဘာဝနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာတွေ။ ဒါတွေ ထားတော့ဗျာ။ ကျနော်တို့ စကားဝိုင်းကလည်း မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်စရာကောင်းအောင် လေးနက်လာပြီ။

Marquez : ကျနော်တို့က မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရက်ကို လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။ စကားဝိုင်းတခုက တဖြည်းဖြည်း အတည်ပေါက်ဆန်လာပြီး လေးနက်လာပြီဆို လေးလေးနက်နက် ပြန်ဆွေးနွေးဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးစရာ မှမရှိပဲ။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျား အပြီးသတ်နေတဲ့ ရုပ်ရှင်အသစ်က ခင်ဗျားအပေါ်မှာ ပြောသွားတဲ့ ခင်ဗျားထင်မြင်ချက်တွေရဲ့ ပြတင်းပေါက် တခုများ ဖြစ်မလား။

Kurosawa : တိုက်ရိုက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဗုံးကြဲခံရတုန်းက ကျနော်က ဂျာနယ်လစ် ပေါက်စဘဝပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ဆောင်းပါးတပုဒ်လည်း ရေးချင်ခဲ့သေးတယ်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားမြစ်ထားတော့ ရေးလို့ကလည်း မရခဲ့ဘူး။ ဟော…အခုတော့ ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကျနော် ရုပ်ရှင်ရိုက်ခွင့် ကြုံပြီ။ ကျနော် ထဲထဲဝင်ဝင်သိအောင် သုတေသနလုပ်တယ်။ လေ့လာတယ်။ ကျနော်သိခဲ့တာတွေထက်လည်း အများကြီး ပိုသိလာတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို တိုက်ရိုက်ကြီး ရုပ်ရှင်ထဲ သွပ်ထည့်ပြီး ရိုက်ချလိုက်ရင် ကျနော့်ရုပ်ရှင်လည်း ဂျပန်မှာတင် မကဘူး၊ ဘယ်နေရာမှာမှ ပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

Marquez : ခင်ဗျားအခု ပြောခဲ့တာတွေကို စာလုံးတွေ အဖြစ် ပုံနှိပ်မယ်ဆိုရင်ရော ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား။

Kurosawa : ကျနော့်ဘက်ကတော့ ငြင်းစရာ မရှိဘူး။ ဒီအကြောင်းအရာတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်ထင်မြင်ချက်ကိုယ် လွတ်လပ်စွာ ပေးနိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပဲကို။

Marquez : အရာအားလုံး အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျား။ ကျနော်လည်း ဂျပန်တယောက် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ခင်ဗျားတင်းမာသလို တင်းမာမိမှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်ခင်ဗျားကို နားလည်ပါတယ်။ စစ်ပွဲတွေဆိုတာ ဘယ်သူ့ ဘယ်သူအတွက်မှ မကောင်းပါဘူး။

Kurosawa : အဲ့ဒါကို ပြောချင်တာ။ စိတ်မကောင်းစရာက ပစ်ခတ်မှုတွေ၊ စစ်ပွဲတွေ စလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ယေရှုနဲ့ နတ်သားတွေကအစ စစ်ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ စစ်သားတွေ အသွင်ကို ပြောင်းသွားတာပဲ။

ZMH

မာေကး နဲ႕ ကူရိုဆာဝါ

အခ်ိန္က 1990ပတ္ဝန္းက်င္။ ကိုလံဘီယာ စာေရးဆရာ ေဂဘရီရယ္ ဂါစီယာ မာေကး (ဆရာသင့္လူဘာသာျပန္တဲ့ ေဝလြင့္ကင္းကြာ ႏွစ္တရာတို႔၊ ဗိုလ္မႉးႀကီးထံ စာေရးမည့္သူ မရွိပါတို႔၊ ကပ္တြင္းက ခ်စ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဒီက စာဖတ္ပရိသတ္ေတြနဲ႕ မာေကးကေတာ့ မစိမ္းပါဘူး) နဲ႕ နာမည္ႀကီး ဂ်ပန္ဒါရိုက္တာ အကီရာ ကူရိုဆာဝါ ( Rashomon၊ Seven Samurai၊ Ran)တို႔ တိုက်ိဳမွာ ေတြ႕ျဖစ္ၿပီး ၆နာရီၾကာ စကားဝိုင္းဖြဲ႕ ျဖစ္ၾကတယ္။ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြကေတာ့ အစုံပါပဲ။ အဲ့ထဲကမွ L.A times မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စကားဝိုင္းရဲ႕ အပိုင္းအစေလးအခ်ိဳ႕ကို အင္တာဗ်ဴးသေဘာမ်ိဳး ဘာသာျပန္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္း ပါမယ္။ post-war ဂ်ပန္အေၾကာင္း နည္းနည္းပါမယ္။ အႏုျမဴဗုံး အႀကဲခံရတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအခ်ိဳ႕ ပါမယ္။ က်န္တဲ့ ေထြရာေလးပါးေလးေတြ နည္းနည္းပါမယ္။

Marquez : က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ခင္ရာမင္ေၾကာင္း စကားဝိုင္းဖြဲ႕တာမ်ိဳးကို အင္တာဗ်ဴးဆန္ဆန္ မသြားခ်င္ဘူးဗ် ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္သိခ်င္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား ဇာတ္ၫႊန္း ဘယ္လိုေရးသလဲ ဆိုတာနဲ႕ပဲ စလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒါနဲ႕စရသလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ ျဖစ္ေနတာရယ္၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ဂႏၱဝင္စာေပလက္ရာအခ်ိဳ႕ကို ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ လွလွပပ အသြင္ကူးေျပာင္း ထားခဲ့တာေၾကာင့္ရယ္ေပါ့။

Kurosawa : ဇာတ္ၫႊန္းတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ ဆန္းသစ္တဲ့ အိုင္ဒီယာတစ္ခု ရလာၿပီဆိုတာနဲ႕ ခဲတံေတြ ေဘာပင္ေတြ စာ႐ြက္ေတြနဲ႕ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ဟိုတယ္အခန္းထဲ အက်ဥ္းခ်ထားလိုက္ေတာ့တာပဲ။ အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အေျခခံေက်ာရိုးကို ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုဇာတ္သိမ္း ရမလဲဆိုတာကိုလည္း သိခ်င္သိေနတတ္တယ္။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ သဘာဝအေလ်ာက္ ဗီဇအရ ေပၚလာတဲ့ သိစိတ္စီးေၾကာင္းေလး အတိုင္းပဲ ေမ်ာၿပီးေရးသြား႐ုံပဲ။

Marquez : ခင္ဗ်ားစိတ္ထဲ အရင္ေရာက္လာတာ အိုင္ဒီယာတစ္ခုလား ပုံရိပ္တစ္ခုလား။

Kurosawa : ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္ေသခ်ာ မရွင္းျပတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ထင္တာကေတာ့ ျပန့္က်ဲေနတဲ့ ပုံရိပ္ေတြနဲ႕ စတယ္ ဆိုတာပဲ။ အဲ့လိုမဟုတ္ဘဲ က်ေနာ္သိတဲ့ ဂ်ပန္က ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ ေတြကေတာ့ ဇာတ္ၫႊန္းစမေရးခင္ ေသခ်ာကို စနစ္တက် အကြက္ခ် ျပင္ဆင္တာပဲဗ်။ ပထမဦးဆုံး ဇာတ္ၫႊန္းအၾကမ္းတစ္ခု ထုတ္မယ္။ ဇာတ္ဝင္ခန္း အလိုက္ ျပန္စီမယ္ ဘာညာေတြေပါ့့။ စေတာင္ မေရးရေသးဘူး plotကို စနစ္တက် ႀကိဳခ်ၿပီးၿပီ။ ဒါမ်ိဳးက က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ဖန္ဆင္းရွင္ေတြမွ မဟုတ္ပဲ။ သူ႕ဖလိုးေလးနဲ႕သူပဲ ေကာင္းပါတယ္။

Marquez : ခင္ဗ်ား ေဒါ့စတိုယက္စတီးတို႔၊ ေဂၚကီတို႔၊ ရွိတ္စပီးယားတို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြကို ႐ုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ေတာ့လည္း အေပၚက ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့နည္းလမ္း အတိုင္းပဲ ခ်တာပဲလား။

Kurosawa : စာအုပ္ထဲက ပုံရိပ္ေတြကို ႐ုပ္ရွင္ပုံရိပ္ေတြ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းၿပီး ပရိသတ္ေတြကို ခ်ျပဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္သက္ သိပ္မရွိေသးတဲ့ လူေတြ မသိနိုင္ဘူးဗ်။ ဆိုၾကပါစို႔။ ရထားလမ္းေဘးမွာ လူေသအေလာင္းေတြ႕တဲ့ ဇာတ္ကြက္ပါတဲ့ စုံေထာက္ဝတၳဳတစ္ခုကို လူငယ္ဒါရိုက္တာေလး တစ္ေယာက္က ႐ုပ္ရွင္အေနနဲ႕ ျပန္ရိုက္ၿပီေပါ့။ သူက အေလာင္းေတြ႕တဲ့ ေနရာနဲ႕ ဇာတ္ဝင္ခန္းကို စာအုပ္ထဲက အတိုင္း တေသြမတိမ္း မတူတူေအာင္ ခ်မွာ။ ဒါလုံးဝ အမွားႀကီးပဲ။ ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ သူက ဝတၳဳတစ္အုပ္လုံး ဖတ္ၿပီးတဲ့အျပင္ ရထားလမ္းေဘးမွာ အေလာင္းေတြ႕တာကိုလည္း သိႏွင့္ေနၿပီးၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္မဖတ္ရေသးတဲ့ လူေတြအတြက္ အဲ့ရထားလမ္းေဘးနဲ႕ ြအေလာင္းေတြ႕မယ့္ေနရာက ထူးထူးျခားျခား စိတ္ဝင္စားစရာမွ မရွိေသးပဲ။ အၿမဲ အတိအက်ႀကီး လိုက္လုပ္ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ဒီလူငယ္ဒါရိုက္တာေလးက ႐ုပ္ရွင္မွာ စာအုပ္က အတိုင္းႀကီး မဟုတ္ဘဲ တျခားနည္းလမ္းေတြနဲ႕ ျပရမယ္ဆိုတာကို စာအုပ္ရဲ႕ ညို႔ငင္အားကို မလြန္ဆန္နိုင္တာေၾကာင့္ သတိမမူမိပဲ ျဖစ္သြားတာ။

Marquez : ႐ုပ္ရွင္ပုံရိပ္ေတြအျဖစ္ ေဖာ္ျပဖို႔ လုံးဝမျဖစ္နိုင္တဲ့ လက္ေတြ႕ဘဝထဲက ပုံရိပ္ေတြဘာေတြမ်ား ခင္ဗ်ားဘဝထဲမွာ ရွိသလား ?

Kurosawa : ရွိတာေပါ့။ က်ေနာ္ အဲ့တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္။ လက္ေထာက္ ဒါရိုက္တာ ဘဝနဲ႕ အိဒါခ်ီလို႔ ေခၚတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကို က်ေနာ္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မိုင္းတြင္းရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ဒါရိုက္တာက ၿမိဳ႕ကို ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ ၿမိဳ႕ရဲ႕ သာမန္နဲ႕မတူ တမူထူးျခားတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို သတိျပဳမိၿပီး ဒီၿမိဳ႕မွာ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ရိုက္လည္း ရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထြက္လာတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ပုံရိပ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ ခံစားမိတဲ့ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေငြ႕အသက္မ်ိဳး လုံးဝျပန္မရဘူး။ ၿမိဳ႕ေနလူထု အမ်ားစုက မိုင္းတြင္းအလုပ္သမားေတြပါ။ အႏၱရာယ္မ်ားလြန္းတဲ့ အလုပ္ခြင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ လူေတြဆိုလည္း မမွားဘူး။ ဒီလူေတြ၊ သူတို႔မိန္းမေတြ၊ ကေလးေတြနဲ႕အတူတူ တသက္လုံး ယွဥ္တြဲေနထိုင္လာတဲ့ ထာဝရအေၾကာက္တရားေတြ။ ေသျခင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ။ထိုင္းထိုင္းမွိုင္းမွိုင္း ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ။ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒီၿမိဳ႕ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ ရႈခင္းရႈကြက္ေတြကို အရင္ျမင္မယ္။ ၿပီးတာနဲ႕ အႈံ႕အႈံ႕မွိုင္းမွိုင္း ခံစားမႈမ်ိဳးရမယ္။ တခါတေလ ဒီႏွစ္ခုက ဘယ္ဟာကဘာမွန္း မသိေအာင္ ရႈပ္ေထြးသြားမယ္။ ႐ုပ္ရွင္ပုံရိပ္ေတြမွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ေပ်ာက္ဆုံးေနတယ္။ ကင္မရာက ဒါေတြကို ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ထိ မတတ္နိုင္ခဲ့ဘူး။

Marquez : က်ေနာ္ သိသေလာက္ေတာ့ ဝတၳဳေရးဆရာ အမ်ားစုက သူ႕တို႔ဝတၳဳေတြကို ျပန္ရိုက္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို မႀကိဳက္ၾကဘူး။ အဲ့ဒါနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံေလး လုပ္ပါဦး။

Kurosawa : ခဏဗ်။ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ေမးခြန္းတစ္ခု အရင္ျပန္ေမးဦးမယ္။ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္႐ုပ္ရွင္ ” Red Beard ” ကို ၾကည့္ၿပီးၿပီလား။

Marquez : ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ေျခာက္ေခါက္ေလာက္ကို ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ က်ေနာ့္ကေလးေတြကိုလည္း ဒီ႐ုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းျဖစ္တယ္။ ဒီ႐ုပ္ရွင္ အေၾကာင္း ေန႕တိုင္းလိုလို ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီ႐ုပ္ရွင္က ခင္ဗ်ား႐ုပ္ရွင္ေတြထဲ က်ေနာ္ေရာ၊ က်ေနာ့္မိသားစုပါ ႀကိဳက္တဲ့႐ုပ္ရွင္ျဖစ္သလို က်ေနာ္ အႀကိဳက္ဆုံး ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက တကားလည္း ျဖစ္ေနေသးတယ္။

Kurosawa : ” Red Beard ” ကက်ေနာ့္ ႐ုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ဆင့္ကဲေျပာင္းလဲမႈမွာ အခရာက်တဲ့ အမွတ္တစ္ခုပဲ။ ဒီလိုဗ်။ ” Red Beard ” မတိုင္ခင္က က်ေနာ့္႐ုပ္ရွင္ေတြနဲ႕ ” Red Beard ” ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္႐ုပ္ရွင္ေတြ ကြာသြားတယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္တာ။ ” Red Beard ” က က်ေနာ့္အတြက္ အဆုံးတခု ျဖစ္သလို၊ အစတခု ဆိုလည္း မမွားဘူး။

Marquez : ခင္ဗ်ား ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ” Red Beard ” မွာ က်ေနာ့္အတြက္ ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရတဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္း ႏွစ္ခန္းလည္း ပါေသးတယ္။ ရွိခိုးေကာင္ ( အင္းဆက္တမ်ိဳး ) အခန္းနဲ႕ ေဆး႐ုံဝင္းထဲမွာ ကာရာေတးခ်တဲ့ အခန္းပဲ။

Kurosawa : ဟုတ္ကဲ့။ ” Red Beard ” ဆိုလို႔ မူရင္းစာအုပ္ကို ေရးတဲ့ စာေရးဆရာ ရႉဂူရို ရာမာမိုတိုက သူ႕ဝတၳဳေတြ ႐ုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္တာမ်ိဳးကို သေဘာေတြ႕တဲ့ လူစားမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ” Red Beard ” ကိုေတာ့ က်ေနာ္အပူကပ္လြန္းလို႔ ႁခြင္းခ်က္အေနနဲ႕ ခြင့္ျပဳေပးတာ။ အံမယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထြက္လာေတာ့ သူၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဒီလိုေျပာတယ္။ ” မင္း႐ုပ္ရွင္က ငါ့ဝတၳဳထက္ ပိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္ ” ဆိုပဲ။

Marquez : သူဘာလို႔ ႐ုပ္ရွင္ကို အဲ့ေလာက္ႀကီး ႀကိဳက္သြားတာပါလိမ့္။

Kurosawa : က်ေနာ္ထင္တာကေတာ့ သူက ႐ုပ္ရွင္(cinema) ရဲ႕ သ႐ုပ္သကန္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သေဘာေပါက္လို႔ပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ဆန္ျခင္း ဆိုတာကိုေပါ့။ ” Red Beard ” နဲ႕ ပတ္သတ္လို႔ သူက်ေနာ့္ကို ေတာင္းဆိုတာ တခုထဲရယ္။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေကာင္ကို ေသခ်ာကိုင္တြယ္ပါတဲ့။ အရာရာတိုင္းမွာ ရႈံးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေကာင္ေပါ့။ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာက ဝတၳဳထဲမွာၾက ဒီအမ်ိဳးသမီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ သူအဲ့ေလာက္ႀကီး အေသးမစိတ္ထားဘူး။

Marquez : ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္နားလည္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဝတၳဳသမားေတြမွာ အဲ့ဒါမ်ိဳး ရွိတတ္တယ္။

Kurosawa : သူတို႔ ဝတၳဳေတြကို ႐ုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္တာနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕စာေရးဆရာေတြ ေျပာၾကတာရွိတယ္။ ” ငါ့ဝတၳဳထဲက ဒီအပိုင္းေလးကို မင္းပုံေဖာ္ထားတာေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ကြာ ” လို႔ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ အမွန္က သူတို႔ေျပာတဲ့အပိုင္းက ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ဒါရိုက္တာသပ္သပ္ ထည့္ထားတဲ့ အပိုင္း။ ဝတၳဳထဲမွာ မပါဘူး။ သူတို႔ ေရးဖို႔မတတ္နိုင္ခဲ့တဲ့၊ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့အပိုင္းကို ဒါရိုက္တာေၾကာင့္ ပိတ္ကားေပၚမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။

Marquez : ” Poets are mixers of poisons ” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားလည္း ရွိေသးကိုးဗ်။ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားအခုရိုက္ေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္း တစ္ခ်က္သြားရေအာင္။ တိုင္ဖြန္းမုန္တိုင္း တိုက္တဲ့အခန္း ႐ုပ္ရွင္ထဲ ပါတယ္ဆို။ မုန္တိုင္းကို ရိုက္ရတာ ခင္ဗ်ား ႐ုပ္ရွင္အတြက္ အႀကီးမားဆုံး အခက္အခဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

Kurosawa : မုန္တိုင္းထက္ အခက္အခဲက တိရစ္ဆာန္ေတြကို ရိုက္ရတာပဲ ျဖစ္မယ္ဗ်။ ေရေႁမြေတြ၊ ႏွင္းဆီပန္း ဝတ္ရည္ေတြကို စားတဲ့ ပု႐ြက္ဆိပ္ေတြ၊ အိမ္မွာ အေနၾကာေနတဲ့ ေႁမြေတြ။ ဒီေကာင္ေတြက လူေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးၿပီး အသားက်ေနတာ။ ေမာင္းထုတ္လို႔လည္း မရ။ အဲ့ဒါေတြအကုန္လုံးကို ရွင္းပစ္ဖို႔ ေႁမြရိုင္း အႀကီးႀကီးတေကာင္ ေတာထဲထိ သြားရွာၿပီး ဖမ္းလိုက္ရေသးတယ္။ ရွင္းတန္သေလာက္ေတာ့ ရွင္းသြားပါတယ္။ အဲ… ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြ က်န္ေသးတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း တတြဲႀကီး ႏွင္းဆီၿခဳံေတြေပၚ ေရာက္ေအာင္ လုပ္ရေသးတယ္။ ၿခဳံေတြေပၚေတာင္ မကဘူး။ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ အေပၚထိေရာက္ေအာင္ ရိုးတံေတြမွာ ပ်ားရည္လိုက္သုတ္ၿပီး မွ်ားေခၚရတာ။ ဒါမွရိုက္လို႔ရမွာကိုး။ က်ေနာ္တို႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတာဗ်။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြနဲ႕ ပတ္သတ္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိခြင့္ရတဲ့ အတြက္ တန္ပါတယ္။

Marquez : ခင္ဗ်ား ႐ုပ္ရွင္က ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြေရာ၊ မုန္တိုင္းေတြေရာ ပါတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လို႐ုပ္ရွင္မ်ိဳးမို႔လို႔လဲ။ ဇာတ္လမ္းေလး လုပ္ပါဦး။

Kurosawa : ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းေျပာရင္ အၾကာႀကီး ျဖစ္သြားမွာ။

Marquez : တေယာက္ေယာက္က တေယာက္ေယာက္ကို သတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးလား။

Kurosawa : မဟုတ္ဘူးဗ်။ နာဂါစာကီက အဘြားႀကီးတေယာက္ အေၾကာင္း။ ဗုံးႀကဲခံရတုန္းက အသက္မေသဘဲ လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ အဘြားႀကီးနဲ႕ ႏြေရာသီတခုမွာ သူ႕ေျမးေတြ သူ႕ဆီကို လာလည္တဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူေတြကို ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္သြားေစနိုင္တဲ့ အနိဌာ႐ုံေတြ ထည့္မရိုက္ထားဘူး။ တခ်ိဳ႕က ဒါမ်ိဳးေတြကို မခံစားနိုင္ၾကဘူးေလ။ က်ေနာ္ျပခ်င္တာက အႏုျမဴဗုံးက ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏွလုံးအိမ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ အျမစ္တြယ္ေနတယ္ ဆိုတာရယ္၊ အဲ့ဒီဒဏ္ရာေတြ တျဖည္းျဖည္းစၿပီး ေပ်ာက္ကင္းလာတာရယ္။ ဗုံးႀကဲခံရတဲ့ ေန႕ကို က်ေနာ္ေတာ့ အခုထိ မေမ့နိုင္ေသးဘူး။ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ဒါႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ယုံဖို႔ သိပ္ခက္ေနတယ္ဗ်ာ။ အဆိုးဆုံးကေတာ့ ဂ်ပန္ေတြက ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီးကို သူတို႔ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲကေန ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီးၿပီ ဆိုတာပဲ။

Marquez : အဲ့လို သမိုင္းဆိုင္ရာ ေမ့ေဖ်ာက္ထားမႈမ်ိဳးက အနာဂတ္ဂ်ပန္ နဲ႕ ဂ်ပန္ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ လကၡဏာေတြအေပၚ သက္ေရာက္မႈမ်ိဳးေတြ ရွိမလား။

Kurosawa : ဂ်ပန္ေတြက အဲ့အေၾကာင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ သိပ္မေျပာၾကဘူးဗ်။ က်ေနာ္တို႔ဆီက နိုင္ငံေရးသမားေတြကလည္း U.Sကို ေၾကာက္ေနရတာေၾကာင့္ လားေတာ့ မသိဘူး။ အသံကိုတိတ္ေနေရာပဲ။ သူတို႔က ထ႐ူးမန္း ေျပာတဲ့ ” ဘယ္လိုမွ မတတ္သာသည့္အဆုံး ကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးသြားေစရန္ က်ေနာ္တို႔ အႏုျမဴဗုံးႀကဲလိုက္ရပါသည္ ” ဆိုတာႀကီးကို လက္ခံလိုက္ပုံရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ကေတာ့ စစ္ပြဲက မၿပီးဘူး။ ဟီရိုရွီးမားနဲ႕ နာဂါစာကီမွာ အႏုျမဴဗုံးေၾကာင့္ ေသတဲ့သူ ၂၃၀၀၀၀ ရွိတယ္လို႔ တရားဝင္ စာရင္းထုတ္ျပန္တယ္ေနာ္။ အမွန္က ငါးသိန္းေက်ာ္ေလာက္ ေသတာ။ ဗုံးႀကဲခံၿပီး ၄၅ႏွစ္ၾကာ အခုခ်ိန္ထိကို ေဆး႐ုံေတြမွာ ေသဖို႔ေစာင့္ေနတဲ့ ဗုံးဒဏ္သင့္ လူနာေတြ ၂၇၀၀ေလာက္ ရွိေသးတယ္။ အႏုျမဴဗုံးက အခုထိ ဂ်ပန္ေတြကို သတ္ေနတုန္းပဲ။

Marquez : အေမရိကန္ေတြ ဗုံးႀကဲၿပီး အဆုံးသတ္လိုက္တာက ဆိုဗီယက္ေတြ ဂ်ပန္ကို သူတို႔ထက္ အရင္ဦးေအာင္ ကိုင္သြားမွာ စိုးလို႔လည္းပါမယ္။ ဒီအခ်က္က ယုတၱိလည္းရွိတယ္။

Kurosawa : ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ စစ္ပြဲနဲ႕ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ျပည္သူေတြပဲရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ကို ႀကဲရတာလဲ။ ႀကဲစရာ စစ္စခန္းေတြမ်ား အမ်ားႀကီးရယ္ပါ။

Marquez : တိုက်ိဳရဲ႕ အသည္းႏွလုံးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ ဘုရင့္နန္းေတာ္ကိုေတာ့ သူတို႔ ဗုံးမႀကဲခဲ့ဘူးေနာ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူ႕သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ဘယ္သူမွ မႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကဳံမ်ိဳးကို ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ႀကဳံခံစားခဲ့ရတာပဲဗ်။ စဥ္းစားရမွာက အႏုျမဴမသုံးလိုက္ဘူးဆို ဂ်ပန္ လက္နက္ခ်ပါ့မလား။ ၿပီးေတာ့ အဲ့လို အတိုင္းသာျဖစ္သြားရင္ အခုဂ်ပန္နဲ႕ တူနိုင္ပါ့မလား။

Kurosawa : အဲ့ဒါကေတာ့ ေျပာရခက္တယ္။ ဗုံးဒဏ္ကေန လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ နာဂါစကီသားေတြက သူတို႔ အေတြ႕အႀကဳံေတြကို ျပန္အမွတ္မရ ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့သူ အမ်ားစုက သူတို႔ မိဘေတြ၊ ကေလးေတြ၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို စြန့္ပစ္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ အဲ့လို စြန့္ပစ္ၿပီးမွ လြတ္ေျမာက္လာၾကတာ မ်ားတယ္။ သူတို႔က အခုခ်ိန္ထိ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အျပစ္သားေတြလို ခံစားေနရတုန္း။ လိပ္ျပာမလုံ ျဖစ္ေနတုန္း။ ဗုံးႀကဲၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီး တခုလုံးကို ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔အတြက္ ဂ်ပန္ကို ၆ႏွစ္ေလာက္ သိမ္းထားတဲ့ အေမရိကန္တပ္ေတြက နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အရွိန္ျမင့္ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ စလုပ္ေတာ့တာပဲ။ ဂ်ပန္အစိုးရကလည္း သူတို႔နဲ႕ ပူးေပါင္းတယ္။ က်ေနာ္ ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီး တခုလုံးကို စစ္ရဲ႕ မေရွာင္လႊဲနိုင္တဲ့ ကံဆိုးမႈ တခုအေနနဲ႕ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆုံးေတာ့ဗ်ာ။ ဗုံးအတြက္ သူတို႔ ဂ်ပန္ျပည္သူေတြကို ေတာင္းပန္သင့္တယ္။ အဲ့လို ေတာင္းပန္တာေတာင္ ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီးကေတာ့ ၿပီးမသြားဘူး။

Marquez : အဲ့အထိ ေတာင္ပဲလား။ ေနာက္ရလာမယ့္ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာအခ်ိန္ေတြကို ဒီျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီး အတြက္ေပးတဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႕ ယူဆလို႔ မရဘူးလား။

Kurosawa : အႏုျမဴဗုံးက စစ္ေအးတိုက္ပြဲကို စတင္ေစခဲ့သလို လက္နက္အားၿပိဳင္မႈ ေတြကိုလည္း စေစခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အႏုျမဴဗုံးက အႏုျမဴစြမ္းအင္ ဖန္တီးမႈနဲ႕ အသုံးခ်မႈတို႔ရဲ႕ အစဆိုလည္း မမွားဘူး။ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြကို ဒီလိုဟာမ်ိဳးနဲ႕ စတယ္ဆိုတာက ၾကားလို႔ သိပ္မေကာင္းဘူး။ လူရယ္စရာ ျဖစ္ေနတယ္။

Marquez : က်ေနာ္ သိပါတယ္။ အႏုျမဴစြမ္းအင္က စေပါက္ဖြားလာထဲက က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါး စြမ္းအင္တခု အေနနဲ႕ ေပါက္ဖြားလာတာပါပဲ။ အဲ့လို က်ိန္စာေအာက္ကေန စြမ္းအင္တခု ျဖစ္ထြန္းလာတာကလည္း ကူရိုဆာဝါ႐ုပ္ရွင္အတြက္ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ theme တစ္ခု ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ က်ေနာ္ ထင္တယ္။ ခင္ဗ်ားက အႏုျမဴစြမ္းအင္ကို ရႈတ္ခ်တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အႏုျမဴစြမ္းအင္ကို စသုံးထဲက တလြဲအသုံးခ်တာမ်ိဳးကို ရႈတ္ခ်တာပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္က လူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ဥ္းသားေတြကို ေသဒဏ္စီရင္တဲ့ လွ်ပ္စစ္ထိုင္ခုံေတာ့ မပါဘူး။ အဲ့သလိုေပါ့။

Kurosawa : ဒီဟာက မတူဘူးေလ။ က်ေနာ္ထင္တာက အႏုျမဴစြမ္းအင္ဆိုတာ လူသားေတြ ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြမ္းရဲ႕ တစ္ဘက္ကို ေက်ာ္ေနၿပီ။ အႏုျမဴဓာတ္ေပါင္းဖိုေတြမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မေတာ္တဆမႈေတြကိုပဲ ၾကည့္။ ပ်က္ဆီးဆုံးရႈံးမႈေတြ ႀကီးလြန္းတဲ့အျပင္ ေပးဆပ္ရမႈေတြလည္း ႀကီးတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္၊ မ်ိဳးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာအထိပါ ေရဒီယိုဓာတ္သင့္မႈေတြ ျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္တာ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ နလန္မထူနိုင္ဘူး။

Marquez : လူသားဆန္မႈအေပၚ က်ေနာ့္ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာင္နိုင္ျခင္းက ခင္ဗ်ား႐ုပ္ရွင္ေတြေၾကာင့္ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ ခင္ဗ်ား႐ုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးရွိတယ္။ အျပစ္မရွိတဲ့ ျပည္သူေတြအေပၚအႏုျမဴဗုံး ႀကဲခ်တာေတြ၊ အေမရိကန္ေတြ နဲ႕ ဂ်ပန္အစိုးရ ေပါင္းၿပီး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ ႀကံတာေတြ၊ စတဲ့ဆိုး႐ြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြအေပၚ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျမင္ကိုလည္း က်ေနာ္နားလည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တခု စဥ္းစားမိတာက အႏုျမဴစြမ္းအင္ကို စစ္ဘက္မွာမသုံးဘဲ လူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ အသုံးခ်ရင္ အဆင္ေျပနိုင္မလား ဆိုတာ။ အဲ့လို စဥ္းစားမိတိုင္းလည္း ခင္ဗ်ားခံစားရသလိုမ်ိဳးအႏုျမဴနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ဆိုးေတြနဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲေတြကို ေတြးမိၿပီး စိတ္က ရႈပ္ေထြးသြားျပန္ေရာ။

Kurosawa : လက္ေတြ႕ဘဝႀကီးထဲမွာ သူတို႔ အသုံးခ်ျခယ္လွယ္လို႔ မရတဲ့ အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ ဆိုတာ သိလာရင္ လူသားေတြ လူသားပိုဆန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ ခ်ာနိုဘိုင္း အႏုျမဴ မေတာ္တဆမႈ ျဖစ္ရပ္ဆိုး ေနာက္ဆက္တြဲေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ စအိုအေပါက္ မပါတဲ့ ကေလးေတြတို႔၊ ေျခရွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ျမင္းတို႔ဆိုတာ လူသားေတြရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္ ေပၚလာသင့္တဲ့ အရာေတြမွ မဟုတ္ပဲ။ သဘာဝနဲ႕ ဆန့္က်င္ေနတာေတြ။ ဒါေတြ ထားေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ စကားဝိုင္းကလည္း မရည္႐ြယ္ဘဲနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း စိုးရိမ္စရာေကာင္းေအာင္ ေလးနက္လာၿပီ။

Marquez : က်ေနာ္တို႔က မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရက္ကို လုပ္ခဲ့တာပဲေလ။ စကားဝိုင္းတခုက တျဖည္းျဖည္း အတည္ေပါက္ဆန္လာၿပီး ေလးနက္လာၿပီဆို ေလးေလးနက္နက္ ျပန္ေဆြးႏြေးဖို႔ကလြဲလို႔ တျခားေ႐ြးစရာ မွမရွိပဲ။ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ား အၿပီးသတ္ေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္အသစ္က ခင္ဗ်ားအေပၚမွာ ေျပာသြားတဲ့ ခင္ဗ်ားထင္ျမင္ခ်က္ေတြရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ တခုမ်ား ျဖစ္မလား။

Kurosawa : တိုက္ရိုက္ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုံးႀကဲခံရတုန္းက က်ေနာ္က ဂ်ာနယ္လစ္ ေပါက္စဘဝပဲ ရွိေသးတာ။ ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္လည္း ေရးခ်င္ခဲ့ေသးတယ္။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တားျမစ္ထားေတာ့ ေရးလို႔ကလည္း မရခဲ့ဘူး။ ေဟာ…အခုေတာ့ ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး က်ေနာ္ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ခြင့္ ႀကဳံၿပီ။ က်ေနာ္ ထဲထဲဝင္ဝင္သိေအာင္ သုေတသနလုပ္တယ္။ ေလ့လာတယ္။ က်ေနာ္သိခဲ့တာေတြထက္လည္း အမ်ားႀကီး ပိုသိလာတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို တိုက္ရိုက္ႀကီး ႐ုပ္ရွင္ထဲ သြပ္ထည့္ၿပီး ရိုက္ခ်လိဳက္ရင္ က်ေနာ့္႐ုပ္ရွင္လည္း ဂ်ပန္မွာတင္ မကဘူး၊ ဘယ္ေနရာမွာမွ ျပလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

Marquez : ခင္ဗ်ားအခု ေျပာခဲ့တာေတြကို စာလုံးေတြ အျဖစ္ ပုံႏွိပ္မယ္ဆိုရင္ေရာ ျဖစ္နိုင္မယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္လား။

Kurosawa : က်ေနာ့္ဘက္ကေတာ့ ျငင္းစရာ မရွိဘူး။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ဘယ္သူမဆို ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကိုယ္ လြတ္လပ္စြာ ေပးနိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပဲကို။

Marquez : အရာအားလုံး အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ က်ေနာ္လည္း ဂ်ပန္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီကိစၥေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားတင္းမာသလို တင္းမာမိမွာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ခင္ဗ်ားကို နားလည္ပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြဆိုတာ ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူအတြက္မွ မေကာင္းပါဘူး။

Kurosawa : အဲ့ဒါကို ေျပာခ်င္တာ။ စိတ္မေကာင္းစရာက ပစ္ခတ္မႈေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ စလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ေယရႈနဲ႕ နတ္သားေတြကအစ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ စစ္သားေတြ အသြင္ကို ေျပာင္းသြားတာပဲ။

ZMH